Rejs statkiem towarowym po Polinezji: jak wygląda podróż Aranui V

Na Markizach dwie wyspy nie mają lotniska, a zaopatrzenie przypływa tam statkiem, który zabiera też pasażerów. Lokalny armator Aranui Cruises od ponad 40 lat łączy rejs wycieczkowy z transportem towarów. W marcu 2026 roku autor magazynu Condé Nast Traveler przepłynął tę trasę na pokładzie Aranui V.

Statek, który wozi i ludzi, i ładunek

Zasada jest prosta. Jednostka obsługuje regularne połączenie towarowe z Papeete na Tahiti do odległych wysp Markizów. Dwie z nich, Fatu Hiva i Tahuata, są dostępne wyłącznie drogą morską. Gdy w porcie rozładowuje się napoje, produkty spożywcze, materiały budowlane, a nawet canoe wyścigowe, pasażerowie wychodzą na ląd i zwiedzają okolicę. W drogę powrotną statek zabiera między innymi grejpfruty, suszone łupiny kokosów i kwiaty przeznaczone na sprzedaż, na przykład na Tahiti.

Aranui V to jednostka zbudowana specjalnie do tego celu. Autor nazywa ją „statkiem z mullet”, czyli z fryzurą krótką z przodu i długą z tyłu: ładunek jest z przodu, część wycieczkowa z tyłu. Cała podróż trwa 12 nocy i obejmuje niemal tysiąc mil morskich. Na pokładzie jest basen i bar, a w ciągu dnia odbywają się wykłady. Prowadziła je dr Carole S. Ivory, emerytowana profesor Washington State University, badaczka kultury i sztuki Markizów.

Wyspy: wycieczki, jedzenie i rzeźbiarze

W cenę wliczone są wycieczki na brzeg: wizyty w stanowiskach archeologicznych i przy wulkanicznych iglicach na Nuku Hiva albo piesze wędrówki na innych wyspach. Dodatkowo płatne są wybrane opcje. Autor poleca przejazd górską drogą między dwiema stronami Fatu Hiva, z widokami z nadmorskich klifów i bonusowym rejsem barką o zachodzie słońca.

Na wyspach nie ma autobusów, więc pasażerów wożą w prywatnych samochodach lokalni mieszkańcy zatrudnieni przez armatora. Posiłki też są częścią wyprawy. Na jednym przystanku podano kozinę pieczoną w mleczku kokosowym, sałatkę z surowej ryby poisson cru, gotowane taro, ryż i puree bananowe w słodkim mleku kokosowym.

W każdej miejscowości gości witali muzycy i rzemieślnicy. Markizy słyną z rzeźbiarzy pracujących w drewnie i kości, którzy robią ozdobne misy, wiosła i biżuterię. Rzeźbi się też w kamieniu te ke’a pua, czyli „kamieniu kwiatowym”. To polerowana skała wulkaniczna, która wygląda, jakby pokrywały ją kryształowe kwiaty. Znajduje się go na wyspie Ua Pou.

Załoga bez dystansu

Aranui to nie typowy armator z międzynarodową obsadą. Cała załoga to Polinezyjczycy, wielu z samych Markizów. Obsługa jest nieformalna, a pasażerowie i załoga swobodnie się mieszają. Wieczorem oficerowie i marynarze siedzą w barze obok gości. Autor wspomina też, jak podczas wcześniejszego rejsu na Wyspy Australne patrzył na partię pokera w pokładowym butiku z perłami.

Rejs kończy się tradycyjnym pożegnaniem. Na pokładzie odmawia się modlitwę dziękczynną, a pasażerowie wrzucają do morza kwiaty i rośliny, które dryfują w stronę brzegu. W programie były jeszcze Rangiroa i Bora Bora.

Co to znaczy dla polskiego podróżnika

Polinezja Francuska jest zamorskim terytorium Francji, ale leży na drugim końcu świata, więc dolot z Europy to długa i droga wyprawa. Przed planowaniem trzeba sprawdzić aktualne wymogi wjazdowe i terminy rejsów u armatora. W źródłowym artykule nie podano cen, więc nie da się ocenić kosztów.

Warto pamiętać o dwóch rzeczach:

• To nie jest klasyczny wycieczkowiec. Statek jest przede wszystkim transportowcem, a plan dnia zależy od rozładunku.
• Wycieczki na brzegu bywają dodatkowo płatne. Część jest wliczona w cenę, ale niektóre atrakcje wymagają dopłaty.

Źródło: Condé Nast Traveler – „Half Cruise, Half Cargo Ship? What It’s Like to Sail French Polynesia Aboard a Local Freighter”